مدرسهٔ کاووسی، قدیمی‌ترین یادگارِ خیرسازان وحدتیه، هنوز در گوشه‌گوشهٔ دیوارهایش صدای خنده‌ و رویاهای نسل‌های پیش را نفس می‌کشد. امروز اما این خانهٔ مهربانِ دانش، دوباره چشم به دستان ما دارد؛ به هم‌کلاسی‌هایی که روزی زیر سقف همین مدرسه قد کشیدند و اکنون می‌توانند سقفی تازه برای فردای کودکان بسازند.

بیا‌یید بار دیگر کنار هم بایستیم؛

تا در آینده، آجر به آجر، نور را به این مدرسه بازگردانیم.

دست‌های ما اگر کنار هم باشد، کاووسی دوباره می‌شکفد.