مدارس،این شکوفه های امید و دانایی ،وقتی در آغوش تخریب فرو می روند ،قلب هر انسانی به درد می اورند. هر آجری که فرو می ریزد داستانی از رویا های کودکی را با خود می برد و هر دیواری که ترک بر می دارد، زخمی عمیق بر پیکر آگاهی می نشاند. اما حتی در میان این ویرانی ها ، روح دانش و امید همچنان زنده است . خاطره خنده های کودکان ، شور و شوق آموختن ، و نور امید به آینده تابلو های نقاشانی هستند که هیچ تخریبی نمی تواند آن را پاک کند .این مدارس اگر چه جسمشان ویران گشته ، اما یادشان و درسشان در دل ها باقی خواهد ماند . ما باهم دانایی را در دل های خودمان بنا خواهیم کرد و از نو چراغ علم را در سرزمینمان روشن نگه خواهیم داشت .هر چند راه سخت است ، اما اراده ی ما برای ساختن آینده ای روشن تر، از هر آجر و دیواری استوار تر است .