در گوشه‌ای از این سرزمین، دانش‌آموزان روستایی ما، در سرما و گرمایِ یک «کانکس»، رؤیاهای بزرگ در سر می‌پرورانند. آن‌ها شایسته‌اند که فصل‌های کتابشان را زیر سقفی امن و دیوارهایی استوار ورق بزنند؛ نه زیر سایه‌ی سقف‌های موقتی که طعمِ آرامشِ یک کلاس درس واقعی را ندارند.

ما می‌توانیم با هم، این دیوارها را بنا کنیم؛ نه فقط برای محافظت در برابر باد و باران، بلکه برای ساختنِ یک سرپناهِ امن برای شکوفاییِ ذهن‌های کوچک. بیایید با هم، گرمایِ عشق را به این کلاسِ تک‌نفره بیاوریم.

*"هر آجر، تکیه‌گاهی برای قدم‌های فرداست."*
باور دارم که این فراخوان، ندایِ مهر را به گوش همگان خواهد رساند.