در دورترین نقطهی لاشار، در شهر آرام و خورشیدیِ اسپکه، کودکان هر صبح از کنار ساختمانی نیمهتمام میگذرند؛ ساختمانی که صدای خندهی آنها را کم دارد، و در انتظار دستانیست تا زنگِ دانایی را به صدا درآورد. اکنون، با همت و عشقِ بنیاد نیکوکاری شهیدان دکتر محمدحسین و زینب اسدیلاری، این انتظار به پایان میرسد. یاد دو جوانِ فرهیخته و آرمانخواهی که در پرواز شماره 752 تهران در دیماه 1398 آسمانی شدند، اما میراثشان بر زمین ماند؛ میراثی از ایمان به آموزش، اخلاق، و انسانیت. مدرسهی ششکلاسهی اسپکه، به نام آنان و با عشق خیران، زنده میشود تا امید از دل خاکهای داغ برآید. تا هر کودکِ لاشار بداند که نورِ دانایی هیچگاه خاموش نمیشود، و در این سرزمین، نامهایی هستند که حتّی پس از پرواز، هنوز میسازند. به یاری دلهای بزرگ، اسپکه به صدای درس و زندگی باز خواهد گشت.
