اینجا سیب‌ و سوران است؛ جایی در جنوب‌شرق ایران، در دل بلوچستانِ صبور، جایی که خاکش سخت است اما دل‌هایش نرم، جایی که مردمش هنوز باور دارند آینده را می‌شود ساخت. در روستای کناری از دهستان شندان، کودکانی زندگی می‌کنند که هر صبح با رؤیاهای بزرگ از خانه‌های ساده بیرون می‌آیند، با امید یادگرفتن، با اشتیاق فهمیدن، اما با کمبودِ جدیِ فضا و امکانات آموزشی. در همین روستا، پروژه‌ی ساختمان آموزشی ۴ کلاسه به مساحت ۱۹۷ مترمربع از دل نهضت عدالت آموزشی آغاز شد؛ نه پشت میز، نه روی کاغذ، بلکه با دست‌های مردم روستا. فونداسیون اجرا شد، ستون‌ها بالا آمد، دیوارها با آجرهایی که با همت اهالی چیده شد، قد کشید، امروز این پروژه حدود ۳۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد؛ اما حقیقت این است که بیش از سی درصدِ آن، با ایمان، غیرت و مشارکت مردمی ساخته شده است. مردم کناری نشان دادند که منتظر معجزه نمانده‌اند، خودشان آغاز کرده‌اند، اما توان ادامه راه به تنهایی را ندارند. سیب‌ و سوران، شهری در حال رشد، با جمعیت جوان، با کودکانی که اگر امروز کلاس نداشته باشند، فردا انتخابی جز تکرار محرومیت نخواهند داشت.اینجا یک ساختمان نیمه‌کاره نیست؛ اینجا فرصتی نیمه‌تمام است. فرصتی برای اینکه چند کلاس ساده، به نقطه‌ی آغازِ تغییر مسیر زندگی بچه‌ها تبدیل شود. تکمیل این پروژه یعنی کوتاه شدن فاصله کودک روستایی با آموزش استاندارد ماندگاری دانش‌آموز در روستا کاشته شدن بذر امید در منطقه‌ای که تشنه‌ی توجه است امروز دیوارها ایستاده‌اند، اما سقف هنوز نیامده… و این سقف، فقط با همراهی شما ساخته می‌شود اگر مردم یک روستای دورافتاده ۳۰درصد مسیر را با دستان خودشان آمده‌اند، ما چگونه می‌توانیم تماشاگر بمانیم؟ **کمک به تکمیل این مدرسه، کمک به ساختن آینده‌ای عادلانه‌تر برای سیب‌ و سوران است. **بیایید این ۷۰ درصد باقیمانده را با هم تمام کنیم؛ تا فردا، کودکی در کناری بنویسداین مدرسه، نقطه‌ی شروع رؤیای من بود.