این‌جا مُکِ سُوخته است... (یا دهِ صیدان) روستایی در نقطه‌ی صفرِ مرزی، درشهرستان جالق، بخش مرکزی شهرستان گلشنِ استان سیستان و بلوچستان؛ جایی که زمین، بیشتر از آنکه سخاوتمند باشد، صبور است. دشت‌های خشک، ریگزارهای کشیده، و نخلستان‌های دیمِ پراکنده بر پهنه‌ای بیش از هشت هزار هکتار. نام «مُکِ سُوخته» از دل همین جغرافیا آمده است؛ از «مُک» نخل خرما، و «سوخته»؛ زمینی که سال‌ها زیر آفتاب مانده، اما هنوز تسلیم نشده است. نام دیگرش «دهِ صیدان» است؛ نامی بلوچی، ریشه‌دار و همسو با زندگیِ مردمی که ماندن را بلدند. اما این‌جا، هنوز مدرسه‌ای نیست… فقط زمینی خام است، زیر آسمانی آبی؛ بی‌دیوار، بی‌سقف و پر از کودکانی که هر صبح، جای خالی یک مدرسه را در زندگی‌شان احساس می‌کنند. این تصویری که می‌بینید، فقط یک زمین ساده نیست؛ این‌جا همان مُکِ سُوخته است؛ در شهرستان گلشنِ سراوان، نقطه صفر مرزی، جایی که اگر امید نباشد، رفتن آسان‌تر از ماندن می‌شود. قرار است در همین‌جا، یک مدرسه‌ی ۶ کلاسه ساخته شود؛ جایی که امروز خاک است، اما فردا می‌تواند صدای زنگ، کلاس درس، دفتر مشق و آغاز یک مسیر تازه باشد. در مناطق مرزی مثل مُکِ سُوخته، مدرسه فقط آموزش نیست؛ مدرسه یعنی ماندن به‌جای مهاجرت، یعنی امید به‌جای رهاشدگی، یعنی ساختن به‌جای سوختن.کودکانی که در صفر مرزی بزرگ می‌شوند، بیش از هر چیز به فرصت نیاز دارند؛ فرصتی که می‌تواند دقیقاً از دل همین زمین ساده قد بکشد. احداث این مدرسه‌ی ۶ کلاسه، یک پروژه‌ی عمرانی صرف نیست؛ این یک سرمایه‌گذاری انسانی و ملی است. سرمایه‌گذاری روی کودکانی که اگر دیده شوند، می‌مانند و می‌سازند. شما می‌توانید درست در همین نقطه، جایی که امروز فقط خاک است، آینده را بنا کنید. آینده‌ای که با نام شما، با نیت شما و با اثری ماندگار در حافظه‌ی این سرزمین ثبت خواهد شد. بیایید با هم، در جایی که نامش «سوخته» است، مدرسه‌ای بسازیم که خاموش نشود.

این پروژه شامل بخش های : ساختمان آموزشی 6 کلاسه با زیربنای 485 مترمربع، سرویس بهداشتی 36 مترمربع، محوطه سازی 1479 مترمربع و حصارکشی به میزان 180 مترطول می باشد.